ВБУ

За музиката и околината со Бојан Перевски од Нокаут

2012-02-02T00:20:00.001+01:00

Инспириран од добриот концерт на Нокаут во Декември минатата година, посакав да поразговарам со Бојан Перевски од Нокаут и да го прашам неколку прашања што преку мојот блог ќе ги споделам и со оние што сакаат дополнителни информации во врска со активностите на Нокаут, нивниот последен концерт и лични ставови на Бојан Перевски на неколку теми и прашања.

ВБУ | Покрај тоа што присутните на последниот концерт (28.12.2011) во Метрополис арената можеа да те видат позади перкусиите, со усна хармоника во раце и некои други музички инструменти, какви се твоите останати активности во друштвото (Нокаут)? Јас успеав да препознаам барем една, веројатно инцидентна, на последниот концерт, кога на брат ти му го „симна” Фиц од вратот некаде при крајот на настанот и го седна на твое место за Пере да може да продолжи нормално да ја интерпретира песната што во тој момент ја изведувавте. Пере успеа да остане професионален и покрај тоа што, сигурен сум, малку фалеше таа ситуација да заврши навистина лошо доколку ти не го стореше тоа што го стори или задоцнеше барем десетина секунди. Што сè правиш ти во бендот?

Фотограф: Кристијан Теодоров
http://mk-mk.facebook.com/kristijan.teodorov

Бојан | Велат дека крвта не е вода. ДНК-то те тера да реагираш братски или колегијално во такви моменти. Тоа беше ситуација во која мораше или барем требаше да се предвидат непредвидливите моменти и да се реагира на начин на кој што нема да се загрози повеќемесечниот ангажман за тој настан. Беше тоа чудна ситуација што во одредени моменти изгледаше дури и безизлезно, меѓутоа некако со божја помош или не, сепак се извлековме и се надевам дека успеавме да го задржиме професионализмот. Татко ми на неколку наврати ми има кажано: -Човекот е јак онолку колку што може да издржи. Сè останато е надвор од контрола и тогаш почнува „забавата”.

Во НОКАУТ покривам два сегмента: бизнис и музичко-изведувачкиот.

Во бизнис сегментот ги работам маркетингот и формалните комуникации, како и комплетниот менаџмент на еден бенд од осум члена, каков што е НОКАУТ. (Би сакал да спомнам дека сегментот на односи со јавност ги покрива мојата сопруга Анета Перевска)
Во музичко-изведувачкиот дел сум како втор или попознато како пратечки вокал кој го следи Пере постојано во своите изведби. Во меѓувреме тропам на конгите, шејкерите, дајрето и свирам на обичната како и на усната хармоника а со тоа се трудам да дадам една поинаква „боја” на целокупниот настап на НОКАУТ.

ВБУ | Што се случи со Playground? Она што јас успеав да го слушнам од овој музички состав мене лично многу ми се допадна.

Бојан | Од Playground за жал остана само едно, сеќавање. Оние кои воопшто немаат слушнато, тоа е приказна за бенд во која се боревме да раскажеме наша приказна на сопствен начин. Имавме визија, но немав(ме) мадиња да го издржиме притисокот на животот кој не оддалечи од целосната замисла, да направиме бенд и да направиме албум(и) што ќе остават една малку поинаква слика од она што беше македонската современа музичка сцена тогаш (2003-та, 2004-та година) па и денес. Оправдувањата беа класика: Знаеш, време ми е да најдам работа, немаме средства или што би рекле сегашниве бизнисмени, нема економска исплатливост! Но, да споделам со тебе и читателите на овој текст неколку информации поврзани со Playground.

Зошто Playground?
Затоа што се наоѓаме на едно игралиште на кое треба ние децата од оваа почва да си играме, а не другите пред нас и околу нас.

Зошто една од песните се вика „Сеќавање”?
Затоа што таа песна е одраз на младиот македонски човек кој сеуште се прашува дали да остане тука или не, дали е храброст или лудост што си останал тука, а од другата страна на барата твој другар ти праќа фотки од кои разбираш дека успеал неколку кратно да има бенефит и материјален и поинаков, додека ти си, онака, со песната тие пет години и чувството на влагата од просториите во кои си вежбал и се надеваш на барем еден нов микрофон Shure SM58. Можеби бевме фокусирани на некој си свој духовен пат што не го изодевме, но не значи дека истиот не го градиме и дека нема да го доодиме во иднина. Имаме албум што не е издаден и што чека погоден момент, а кога ќе биде тој момент, ќе бидам најсреќниот човек, барем на мојата улица во населбата „Ѓорче Петров”.

Фотограф: Кристијан Теодоров
http://mk-mk.facebook.com/kristijan.teodorov

ВБУ | Колку инструменти свириш?

Бојан | Од удирачки инструменти тапани и конги. Свирам гитара, свирам клавир меѓутоа не толку добро како што удирам по тапаните и без нотен запис, да се разбереме. Почнав на седум годишна возраст во нижото музичко училиште МБУЦ „Илија Николосвки Луј” на отсек виолина и солфеж, па потоа планот беше со тек на време да преминам на удирачки, сепак се задржав на соло пеење. Усната хармоника ја открив во 2007-мата кога се случи привиот Unplugged концерт на Нокаут. Да ти кажам искрено, имам сериозна намера да се пробам уште на многу инструменти, тоа ми е голем предизвик бидејќи инструментите и музиката ме исполнуваат максимално. Следен на листата ми е саксофонот.

ВБУ | Бојан, знам дека ти беше најактивен околу организацијата на концерот што се одржа на 28-ми Декември 2011. Можеш ли да ми кажеш колку компании добија покани да ја помогнат неговата реализација, а колку од нив прифатија?

Бојан | Да, Точно! Бев вклучен во организација на настанот, бидејќи Франц и Пере ми ја препуштија палката токму мене. Франц замина во тој период во САД, а Пере едноставно е човек кој сака да се фокусира на својата творечка работа, а јас се пријавив како доброволец за тим лидер и организатор на концертите на Нокаут во Колосеум и Метрополис 2011.
Што се однесува до поканите за спонзорство, неблагодарно е да манипулирам со проценти или бројки. Она што сакам да го кажам и ќе бидам краток е дека некои бизнис луѓе имаат чувство, немаат завеса на очите, памук во ушите и можат да препознаат бренд како Нокаут и им благодарам на помошта и почитта кон нашата работа.

ВБУ | На последниот концерт во Метрополис арената, цел тој концепт на кабаре/бар во кој гостите доаѓаат исполнуваат по некоја нумера, па си седнуваат на маса поставена на бината за да се напијат нешто и да си помуабетат меѓу себе, па да се појават и други личности на шанкот што не интерпретираат никаква песна, изгледаше добро и природно. Концепт што мене многу ми се допадна, кој е одговорен за ова?

Бојан | Сценографијата е дело на младиот но веќе искусен сценограф Влатко Чачоровски - Чоле. Дечкото направи магија, секоја чест и посакуваме само така да продолжи!
Цела приказна ја склопивме точно две недели пред концертот каде што тандемски добро изиграа со Жаклина Стефковска за да изгледа „домот” т.е. сцената на Нокаут и облеката онака како што изгледаше. Верувам дека обожавателите и почитувачите на Нокаут се задоволни од прикажаното.
Целта на Нокаут не беше да помине концертот било како туку да биде најдобро што може.
Ги вложивме буквално сите средства и сили за да излезе толку кабаре и толку бордо на виделина. Имавме предлози со видео бимови и.т.н. меѓутоа знаевме што бараме. Видовме и се осигуравме дека можеме многу да направиме доколку никој не ни застане на патот. Нокаут има екипа и може реално да направи многу во секој поглед, а мислам дека тоа и го докажавме со реализација на последниот концерт. Но ќе речам, без спонзори нема „толку кабаре и толку бордо”.

ВБУ | На кое ниво учествуваш во создавањето нови песни во Нокаут? Како изгледа тој процес?

Бојан | Процесот на музичка креација повеќето е оставена на Пере и Франц. Они се главната синергија која минува во етерот и ден денеска. Кога чувствувам дека има простор за предлози и корекции, тогаш сум присутен и јас. Последните песни од Нокаут имаат дух не само од мене, туку и од целиот бенд. Верувам дека е препознатливо на песните од Нокаут дека сè е свирено во живо, така што многу зависи од сите нас како сето тоа ќе го изведеме и како ќе звучи на крај. Нормално, мозокот на песните се Пере и Франц. Мило ми е што конкретно брат ми не е човек кој е затворен во својот ум и дозволува сугестии или евентуално влијание, доколку смета дека предлозите се вклопуваат во песната.

ВБУ | Како се создаваат новите песни во Нокаут? Кои се луѓето од каде што доаѓа иницијалниот импулс идејата и првиот драфт за конкретна песна?

Бојан | Песните се создаваат постепено, во студио, додека шета некој од нас на Водно, додека прави тост во кујната и ќе го вклучи телефонот да ја снима линијата пред да појде во студио. На Никола (Пере) неретко му се случува да стане од спиење и да направи директен музички запис на песната :-)Значи, генерално тоа се Пере и Франц, но постои простор и за сите останати околу нас кои ќе понудат добра соработка и добра композиција која ќе сметаме дека е на ниво на Нокаут.

ВБУ | Имаш ли омилен инструмент што го користиш кога создаваш музика?

Бојан | Гитара и евентуално клавир, тоа е тоа. Понекогаш дури и мобилниот телефон доколку има можност за „Voice recording” ти е доволна за да си ја отпееш вокалната линија која ти е во главата и потоа на раат да ја поставиш како што си ја замислил со композиција и аранжманот кој се раѓа во тој период од креацијата.

ВБУ | Дали редовно слушаш музика, во моментите кога не се бавиш со нејзино создавање? Дали тоа е интензивно и дали сам си ја одбираш музиката што сакаш да ја слушате или тоа најчесто е преку радио станици и емисии од уредници што пласиираат музка што ним им се допаѓа?

Бојан | Нема живот без музика, кој мисли спротивно е за мене сиромав човек. Често слушам музика и морам да признаам дека најдобро ми е кога сум сам. За мене има добра музика и лоша музика. Едноставно го слушам тоа што ќе ме привлече како хармонија, вокал и интерпретација се разбира. Често слушам радио Равел, бидејќи со него пораснав и ете, се уште живеам и убаво ми е. Тоа радио ми беше дел од мојата самоедукација во контекст на музичките погледи и стилови. Како музички стил во последно време ја бендисав :-) и слушам турската музичка продукција. Ме воодушеви турскиот бенд „MOR VE OTESI” и нивниот албум „Gul Kendine” и топло ги препорачувам.

ВБУ | Колку часови најмногу сте издржале без спиење посветувајќи се на работата и дали тоа е рекордот постигнат токму во процесот на подготовка за последниот концерт во Метрополис арената?

Бојан | Штотуку издржав 48 часа за изминатиов концерт во Метрополис, а пази, имав и настап :-). Беше доста напорно, но се исплатеше трудот.

ВБУ | Кој ти е омилен извор на нова музика? Дали константното слушање музика придонесува во креативниот нагон при правењето музика?

Бојан | Имаме влијанија, во последно време се повеќе ми се начулени ушите на истокот, па слушам бендови како рускиот „ПЈАТНИЦА”, турскиот „MOR VE OTESI”, а го слушам и новиот албум на „IAN BROWN” и на „John Mayer”. Влијанието ни е во најразлични форми и од најразлични животни ситуации. Добро е да чуеш и видиш на кое ниво си со другите во светот, меѓутоа тоа за нас е музикотерапија што ја препорачувам на секој почесто да ја применува.

ВБУ | Доколку музиката ја ставиме во бизнис контекст, зошто Нокаут до сега нема песна на англиски јазик, неформалниот светски јазик и обид да се продаде трудот некаде на некои други пазари што имаат поголем потенцијал од овој локалниот?

Бојан | Хм... тоа е еден од нашите „условно кажани пропусти” што ќе се потрудиме во иднина да го коригираме. Целта беше да се остави под ова небо малку поинаква музичка творба на нашиот мајчин јазик за која сметаме дека е квалитетна и ќе биде понатаму нишка за еден дел од младите од Македонија кои сакаат малку поинаков критериум од сето она што се нуди кај нас. Меѓу другото сакаме да покажеме дека може и на мајчин, македонски јазик да се направи нешто, за што ние веруваме дека е квалитетно и добро и притоа да биде спакувано во современа музичка форма. Во секој случај, сакаме да одиме понатаму од нашите граници и би сакале да препееме некои од песните на англиски, српски или француски јазик и верувај тоа ќе го направиме, само се уште немаме решено на кој јазик :-).

ВБУ | Дали може да се очекува концерт на Нокаут без гости или барем не во толкав број со толкаво отстапено време на сопствен концерт? Јас верувам дека тој концерт ќе има исто толку голем успех како и овој последниов на кои беа поканети неколку гости. Дали вие се согласувате со моево убедување од последната реченица?

Бојан | Се согласувам дека имаше момент каде што дел од гостите беа позастапени од планираното, но не секогаш можеш тоа да го контролираш. Во дел од програмата на Нокаут за 2012 година се OFF GUEST концерти. Гостите досега беа дел од еден проект кој успешно заврши лани (2011) во Метрополис Арена, а започна 2007 во МНТ. Веруваме дека имаме капацитет, материјал и пред се публика што ќе прифати и почитува различна изведбена приказна.

ВБУ | Сте вложиле многу дополнителен напор во подготовка и организација на концертот во Метрополис арената, многу нерви, енергија и време. Сопствените деца кои ги минуваат првите седум години на оваа планета не сте успеале да ги видите со денови и недели поради професионалните ангажмани. Имате успешна реализација на одличен концерт после кој сите (мислам на целата екипа од шест плус два, што излезе на бината) имате незаменливо искуство и поддршка од неколку илјади луѓе на самиот концерт што дошле да уживаат во интерпретација, верувам пред се, на авторските дела на Нокаут, барем тоа е случајот со мене. Дали вреди целиот тој напор и откажувања, ако не од друго, барем од редовно поминување време со децата што се на возраст кога се како сунгери и впиваат се што ќе чујат и видат и кога мислам дека родителите играат многу важна улога во нивниот живот. Дали навистина вреди?

Бојан | Нешто што вреди значи дека останува запаметено за малку подолго време од она на кое што сме навикнале. Дали вредат сите наши жртви за да напишат нашите критичари само два реда во дневна рубрика, е тоа не знам. Ова Fast Food општество се ми се чини дека се движи премногу брзо и во погрешна насока кога е во прашање критериумот и вредноста на вистинската авторска современа музика како и музичката критика во Македонија. Како и да е, ние како Нокаут или јас како Бојан Перевски, чувствувам длабоко во себе дека треба да бидам во редот на оние кои ќе го бранат интегритетот на музичкиот квалитет по било каква цена. Одиме ДО ПОСЛЕДЕН ЗДИВ!

Нокаут: Од лесно певливи преработки до сериозно квалитетни музички дела

2011-12-31T01:46:00.002+01:00

Тежок сум на пишување, освен ако не е нешто за учество на некој тендер и навистина треба да имам мотив. Овој пат бев нокаутиран од квалитетот на звукот и како се тоа изгледаше. Пишувам за последниот концерт на Нокаут, одржан на 28-ми Декември 2011 во Метрополис арената во Скопје.
По не посетувањето на двете свирки летоска во парк, несмеев да не отидам и да не го слушнам ова. Така и бидна, излегов на пауза од работа и заедно со жена ми веќе во 21:20 бевме во фан пит зоната (појас од неколку метри веднаш пред бината). Купив по една пијачка и чекавме да се појават момците на бината. По кратко време и се појавија. И сега неможам да ги раскажувам песните една по една, но уште на првите неколку песни јас бев задоволен од тоа како звучеше и како изгледаше бината. Со моето скромно музичко искуство како консумент на различни стилови музика и музички неписмен, како гостин и човек што сака да доживее добро музичко искуство на концерт, мене критериумите и одговорните сетила за такви прилики ми беа комплетно задоволени и ако ја сакаш музичката уметност и не беше на концертот, би ти препорачал да бидеш спремен за следниот.
После првите неколку песни, се појави и првиот гостин, Фиц од Студени Нозе. На почеток симпатичен, како минуваше концертот малку недостасуваше да го расипе целиот настан со неговото неколку кратно враќање на бината, а во последните ре-појавувања и арогантно однесување за што заслужи да му се качи обезбедување и да го тргнат од бината, иако тоа низ насмевка и шала Франц го кажа, а верувам дека позади таа весела фасада стоеше сериозен коментар, односно искрено барање за некој да го тргне Фиц од бината. Но се надевам дека дечките од Нокаут, на чело со Пере и Франц ќе го изгладат тоа со Фиц, сепак бината беше прекумерно инспиративна за него, одлично замислена и декорирана (секоја чест за одговорниот, кој и да е) во стил на бар со шанк на кој веќе споменатиот господин се чини успеа фино да се „среди” (што вели една кумановска аксиома: - пред кафану се собираф, у кафану се одузимаф), па верувам ќе му простат на Фиц. Тоа се фини и културни момци, али јас ќе си земам за право да напишам... Братучед! За следниот концерт со овој unplugged концепт, кажи колку е проценката дека Фиц ќе придонесе во профитот, јас ќе ти го покријам тоа у која валута сакаш, само немој да го викаш повторно! Еве ти давам чек, па пиши иако после неговото однесување ако земам да го пресметувам ризикот за комплетно уништување на концерот, ќе искочам и ќар, ти ќе треба да ми платиш. B-) Шалата настрана, однесувањето на Фиц беше недопустливо.
Сепак, имаше уште неколку гости на концертот кои се возрасни и сериозни луѓе што знаат како треба да се однесуваат кога некој те поканил на сопствен концерт, па пријатното чуство и задоволството беа избалансирани и дополнети преку нивното присуство, настап и однесување.

Од останатите гости би сакал да спомнам еден господин познат во јавноста како Џафер. Веројатно на повеќето љубители на музиката, кога ќе се спомне Џафер, веднаш им текнува на песната Сонце за три светови. Јас правам малку поинаква референца. Мене веднаш ми текнува на песната Лага и измама и покрај тоа што мислам дека зад оваа песна покрај Џафер е потпишан и Венко Серафимовски. Оваа песна мене лично многу ми се допаѓаат, а ми текнува уште пред многу години, одам кај Пере дома и уште невлезен, ме дочекува: - Да ти пуштам една песна од Џафер и Венко! Да чуеш еј!!! Одлична песна! И стварно, јас знам да ја пуштам и ден денеска и да ја слушам.
И токму таа песна Џафер ја отпеа на концертот. Тоа е песна што Пере многу ја сака, а верувам и останатите членови на Нокаут.

Целиот бенд е добро уигран, а тоа придонесува да звучеа на концертот така како што звучеа, одлично!
Се надевам дека видео материјалите ќе бидат изрежирани во видео секвенца што ќе можам да си ја купам на DVD медиум.

И покрај тоа што Нокаут е веќе ветеран и не му треба посебно промовирање и рекламирање, јас би сакал да споделам со тебе неколку траки и документи за настанот. Некогаш имам проблем да идентификувам што е од Perre а што пак од Нокаут, но се чини ни самиот Никола не прави многу разлика помеѓу овие два проекта. Некогаш она што ќе го направи само Perre оди во кошот на Нокаут. Како и да е, ги пишувам називите со линкови до песните што мене ми се допаѓаат и прочитајте што велат дел од медиумите за концертот.

Едно време луѓето даваа пари за оглас јавно да упатат честитка, желба или да се откажат од некој роднина, пријател или од кумот. Денеска за среќа, тоа иде многу полесно и, условно речено, без пари. Така што, јас ќе го искористам мојот блог, преку овој пост што ќе го промовирам на Facebook да им честитам на Нокаут за одличниот концерт, да им заблагодарам за пренесената енергија и да им посакам уште успешни концерти, за кои не се сомневам дека ќе ги има, но и да им посакам конечно да почнат тоа што го работат со години и најдобро, да го гледаат малку повеќе и како бизнис.
Браќа Перевци, бидете здрави и живи па се надевам се гледаме скоро. Ако не скоро тогаш сигурно на редовни фамилијарни родендени, слави, крштевки, свадби и погреби.

Over & Out

П.С. Во контекст на добрата музика и квалитетни концертни настапи и жива музика, би сакал да референцирам и до Африка од Суперхикс.

Македонија под исклучително позитивно влијание на нејзината кошаркарска репрезентација

2011-09-18T10:56:00.003+02:00

Несомнено нашата кошаркарска репрезентација (не мислам само на кошаркарите туку на целиот тим што ги вклучува и тренерите, селекторот, докторите, ако имаат и нутриционистите и останатите членови стручни соработници) направи голем спортски успех на европското првенство во Литванија 2011 и би сакал да им честитам и да им заблагодарам што успеаа како ретко кога последниве, па можеби десетина години, да ми разбудат исклучлително интензивни убави емоции. Претстои натпреварот со Русија за бронза и стискам палци нашиот тим да ја добие.

Но со овој пост би сакал да споделам нешто друго што успеав да забележам, а што беше испровоцирано/инспирирано/иницирано од комплетното однесување и резултатот на нашата кошаркарска репрезентација.

ТОЛЕРАНЦИЈА И ПОЧИТ
По секој победен натпревар, многу луѓе излегуваа на улиците за јавно да го изразат своето задоволство. Некои од нив одеа по улиците со знамиња пеејќи некои од навивачките или патриотските песни. Оние што беа во автомобили ги отпоздравуваа со свирките на автомобилите. Можеше да се забележи зголемена меѓусебна толеранција од вообичаената и многу поголема лесно забележлива меѓусебна почит. Јас исто така крстарев со кола по утакмицата со Литванија со мои двајца пријатели и можев да го забележам тоа, кога некој автомобил сакаше да се вклучи од спореден пат, другите не додаваа гас за да не го пуштат и не псуеа во стилот: - ти ќе ми се пикаш... <сочна балканска пцост>, туку прикочуваа го пропуштаа и поздравуваа. Впечатливо, како никогаш до сега ми се чини, колите подзастануваа на пешачките премини за да поминат пешаците кои поздравуваа со виорење на националното знаме или со високо стегната тупаница. Од коливе пак, им возвраќаа со навивачка мелодија преку свирките на колите. Веројатно не сум единствен што ова го забележал. Многу едноставни работи што мене многу ме направија среќен затоа што можев да почуствувам меѓусебна почит и толеранција кај луѓето.
Мислам дека ваквото однесување можеби за некои безначајно, но за мене многу впечатливо во деновите на победа на нашата репрезентација и многу значајно однесување, демонстрирано во сообраќајот што ги имплементира концептите на толеранција и почит.
Лично сметам дека имплементацијата на овие два концепта и на други нивоа се основен предуслов за добра општествена атмосфера и основа за вистинско граѓанско обединување(какво што би можел да го препознаам кај Германците и Јапонците) што води кон општествени успеси.

МОТИВ
...за младите но и за старите.
Можам да се кладам дека постојат многу млади луѓе и деца што на успехот што го постигнува нашата кошаркарска репрезентација на актуелното европско првенство ги мотивира да облечат кошаркарски дрес и да почнат да тренираат кошарка односно да продожат да вложуваат многу поинтензивно во овој популарен спорт. Мислам дека тоа треба да се препознае/види, разбере и поддржи на вистински начин од различни структури и групи граѓани во општеството, сега е моментот. Веројатно градењето инфраструктура и елементарни услови за играње кошарка (спортување) е една од работите што треба да се направат, но мислам дека многу повеќе е важно вниманието што им се посветува особено на мотивираните деца што сака да станат европси/светски шампиони. Ќе се обидам да дадам пример со ќе направам паралела. На дете не е доволно да му се купи скапа играчка и само да му се даде за тој да си игра. Мислам дека ефектот е многу поголем ако се купи, можеби и поефтина играчка и ако се седне со него за да му се објасни како се користи играчката, за што служи, каков е нејзиниот потенцијал и заедно со него да се почне со играње.
Се надевам ова однесување и резултат на нашата кошаркарска репрезентација мотивирала и малку постари членови на нашето општество, не за да облечат дрес и напорно да тренираат (нивното време за да станат европски/светски шампиони во некој спорт поминало), туку за повеќе да се залагаат и да вложуваат во себе и средината/индустријата/доменот во кој тие веќе функционираат, немора тоа да е спортот. (барем на мене репрезентацијата успеа да влијае мотивирачки што сум сигурен дека ќе се одрази во моето функционирање кое нема баш многу врска со спортување)

Би можел да напишам за уште неколку работи што ми се допаднаа што произлегуваат од овие две состојби што успеав да ги препознаам, но овде ќе запрам.
Сепак, во ниедна ситуација неможе се да му се допадне на човек. Веројатно моите следни коментари може да бидат протолкувани како барање влакно во јајце, зановетање, тупење и незнам што, но јас сакам да ги спомнам бидејќи не ми се допаѓаат.

ГЛУПОСТ ШТО БИ САКАЛ ДА ПРЕСТАНЕ
Не ми се допаѓа и мислам дека воопшто не е добро пеењето на песните во кои се тргнува/атакува на солунското поле (нечии територии), се спомнуваат во некои погрдни контексти сограѓаните од албанска националност. Верувам дека најголем процент од оние што ги изустуваат таквите пораки преку песните, воопшто и не помислуваат што со тоа праватм и дека навистина не го мислат тоа и што го пеат, но многу лошо делува кога ги слушаш.
Еве, на пример, замисли дека си Грк (Македонец) и некаде пример на youtube.com налетуваш на видео на кое на плоштадот во Скопје (Солун) се пеат песни од стотици луѓе песни во кои се спомнува дека ќе биде нивно нешто што тебе ти припаѓа, твоја земја, твој дом, солунското поле (скопското поле). И покрај се, земајќи ја во предвид актуелната политичка ситуација помеѓу нашата и грчката земја, историјата во егејот по втората светска војна, мислам дека не е во ред пеење на ваква содржина.

Сличен пример е и со песните во кои се атакува кон албанците. Искрено се надевам, а на тоа мора да работи секој од нас во ова општество, дека претстои време во кое треба да се обединуваме околу интереси и вредности што ќе ги тргнат малку настрана, но се разбира нема да ги заборават, националните атрибути, што пред се ќе помогнат во зајакнување на меѓучовечките односи на сите нас што сме се нашле на ова парче земја, за подоцна да можеме уште посилно да го кренеме нашето македонско знаме во воздухот и тоа да се гледа и почитува од многу подалеку отколку сега.
Ги молам сите оние што јавно ги промовираат ваквите содржини преку навивачките песни добро да размислат пред гласно да ги испеат погрдните/напаѓачки стиховите што не би сакале да ги чујат испеани од устите на оние кон кои во овие стихови се атакува, но во случај во кој би се замениле улогите. Мислам дека креаторите на навивачките стихови треба добро да размислат за следните напишани навивачки стихови, а стручните штабови на клубовите чии овие поети се приврзаници, да го канализираат и артикулираат и овој неизбежен сегмент од спортското живеење.

Вложувањето во себе на секој спортист, поддршката од релевантните институции во државата и енергијата што ја даваме сите преку поддршката за нашите на натпреварите, а не атакување и вреѓање на другите, мислам дека треба да биде нашиот фокус. И после одлична игра на терен, доминација и победа, да му пружиме рака на противникот, да му честитаме на добрата игра (кој и да е противникот) и да си заминеме со насмевка е нешто што ќе каже/зборува многу за нас, а тој ќе може само да ја наведна главата, да размисли добро каде згрешил, многу повеќе да го „загрее столчето” во иднина и да има многу повеќе почит кон македонските спортски противници и кон Македонија. Зарем не сакаме многу повеќе почит од онаа што ја имаме денес? Мислам дека на сите ни е смачено од чувството на инфериорност, чувството на губитници, на минијатурна и безбачајна група луѓе, на племе со мали спортски/културни вредности и од потсмевање кон нашето спортување/работење/постоење. (Ваквата констатација ја докажуваат илјадниците луѓе излезени по улиците со високо кренато знаме на Македонија по секоја победа на нашиот тим)

Лично мислам дека со ваквиот начин на навивачка поддршка, преку пеење песни во стилот на оние на кои алудирав погоре во текстот, за кој почитуван читателу верувам дека ти се и повеќе од познати и со инцидентите, меѓусебни или со претставници од нивни навивачи, не правиме воопшто добро за нашиот кошаркарски тим ниту за самите себе.

Еве еден текст на темата поставен на bagra.org до кој би сакал да референцирам.
За крај би сакал да го изразам и своето задоволство што ми го овозможија многубројните граѓани и медиуми од државите на поранешната држава (Југославија), чии коментари ги читав по различни сајтови и форуми.

Пред крај би сакал да споделам уште нешто со тебе.
Ако евентуално си љубител на филмската уметност и доколку не си ги гледал, ти ги препорачувам филмовите Invictus и Miracle.

Би сакал во оваа прилика да промовирам и една песна што мене лично многу ми се допаѓа. Станува збор за „Од нас зависи” на Нокаут. Огромна почит за работата на Никола Перевски - Пере, за мене еден од најдобрите современи македонски музички автори.

Се гледаме денеска на плоштад, прегрнати со високо подигнато знаме на Македонија!

Respect,

Најдоброто од Македонија - Музика

2011-08-22T01:54:00.125+02:00

Овој пост е резултат на желбата да го коментирам проектот именуван како „Најдоброто од Македонија - Музика” на Агенцијата за млади и спорт (АМС). Дополнително луѓето од АМС прашуваат како ни се допаѓаат нивните активности (тоа го прават преку анкета на веб сајтот на агенцијата), јас покрај испратениот одговор на нивната анкета, сакав дополнително и да коментирам, да дадам предлози, а имам и неколку прашања до релевантен претставник од агенцијата. Се надевам дека ќе имам прилика да добијам и одговори.

За проектот прочитав од објавата на одделението за односи со јавност на АМС на официјалнот веб сајт на агенцијата, во која се опишува пресот на кој младиот господин Диме Спасов (актуелен директор на АМС) го промовира проектот, соопштувајќи основни информации за идејата и дел од клучните работи за реализацијата. Го посетив и веб сајтот посветен на проектот, но таму нема детали за проектот, критериумите и правилата за избор на малкумината што ќе се најдат на компилацијата.

Најпрвин би сакал да спомнам дека мене лично идејата ми се допаѓа, но начинот на кој таа е реализирана преку овој проект не. Повеќе од сигурен сум дека реализацијата требала и можела да биде многу подобра и покоректна.

ЗА ИМЕТО

Мислам дека требало да се внимава повеќе при изборот на називот на проектот. Кога нешто ќе именуваш во стилот - најдоброто од ова, или најдоброто од она, притоа со тоа сакаш да одбележиш јубилеј на постоењето на една држава, мислам дека треба да се внимава многу на правилата на игра, нивното строго и прецизно дефинирање и јавно објавување. Во спротивно се предизвикува незадоволство (за кое сум убеден дека постои) кај група учесници во трката за нај нај, а и кај гласачите, што мислам дека е случај поради начинот на кој проектот е реализиран.

Во моментот на пишување на овој пост сеуште не се објавени резултатите и кои се музичките секвенции, а со нив и авторите, што ќе бидат заокружени во множеството најдобро од Македонија - музика, но сигурен сум и ќе си земам за право да напишам дека кои и да бидат избрани, ќе постои огромна група граѓани на истата Македонија што нема да се сложат со изборот, дека избраните се најдоброто од Македонија - музика.

Ако веќе проектот бил дефиниран и димензиониран така, да се идентификуваат три групи музички целини (забавна, народна и детска), тогаш еве еден задоцнет предлог што мислам дека би бил соодветен: „Одбрана музика од Македонија”.

КРИТЕРИУМИ И ПРАВИЛА

Никаде нема јасни и детални, јавно објавени критериуми и правила на игра. Оние што јавно се достапни оставаат многу прашања отворени, дилеми и простор за манипулација.

ИНИЦИЈАЛНО ПОНУДЕН ИЗБОР НА МУЗИЧКИ СЕКВЕНЦИ

Во објавата за јавноста се вели дека, цитирам „Освен 100те предлози по избор на музичките уредници, композитори и аранжери, сите што ќе сакаат да гласаат за некоја песна која ја нема меѓу понудените, а е нивен фаворит ќе можат да ја предложат на самата интернет страна”. Би сакал да прашам, кој се музичките уредници, композитори и аранжери (професионални соработници и музички критичари) што го правеле изборот на иницијалните 100 предлози? Мислам дека нивните имиња требаше и треба да бидат јавно објавени како и критериумите по кои е направен иницијалниот список на музички нумери. Мислам дека ова е исклучително важно за да се намалат (можеби и анулираат) сите шпекулации, сомненија, негодувања и незадоволства, што веројатно е важно за ваков тип проекти. Затоа би сакал да прашам дали некаде имало објава и кои биле критериумите при избор на иницијалните 100 предлога во ова натпреварување за најдоброто од Македонија и што воопшто значи најдобро во овој контекст?

Дополнително во овој контекст би сакал да додадам дека сите предлози на јавноста се нерамноправни во однос на оние сто предложени од уредувачкиот тим, затоа што иницијалните сто имале можност да бидат гласани подолго отколку секој предлог на јавноста.

Кои се критериумите за прифаќање предлог од јавноста? Еден мој пријател спомна дека испратил предлог, а не го видел во листата до крајот на затворањето на гласањето? Како се идентификуваше релевантен предлог што ќе оди во листата за гласање?

ТРАНСПАРЕНТНОСТ

Во објавата на веб сајтот на АМС што ја споменав неколку пати во пасусите погоре, се спомнува дека гласањето ќе биде транспарентно. Ако веќе се спомнува транспарентно функционирање, ред е и така да биде. Техничката изведба мислам дека можела да биде и подобра (во контекст на транспарентноста). Јас не видов броеви што ги претставуваат гласовите на јавноста за предлозите, што би можеле да се инкрементираат во реално време по конкретно гласање.

Зошто бил потребен делот со SMS пораки? За да има транспарентност потребно е јавно да бидат објавени информации и за гласањето од SMS пораките (колку што успеав јас да видам никаде намаше/нема). Дали тие што гласале преку SMS пораки во реално време се прикажува на оние процентуални зависности што ги имаат сите предлози?

На крајот на денот, сценариото: гласање преку SMS пораки мислам дека нема логика. Доколку листата предлози за гласање се наоѓа исклучиво на веб сајтот, а покрај секој предлог има копче гласај, искрено не ми се верува дека некој се фатил за телефонот да напише SMS порака за да гласа. Зошто било потребно ова сценарио? Колкав е бројот на оние што испратиле SMS пораки за да го посочат својот најдобар од Македонија?

Забелешките и коментарите се најдобронамерни со желба за поквалитетна реализација на идни проекти во агенцијата.

За крај на овој пост имам уште неколку прашања:

Дали медиумите ќе се продаваат или ќе бидат бесплатни?
Каде и како ќе се дистрибуираат медиумите со музичките секвенци?
Во колкав тираж ќе се печатат?
Доколку се продаваат, дали креаторите на музичките нумери (изведувачи, продуценти, композитори, текстописци, аранжери, техничари) ќе заработат пари од тоа? (Кој е моделот преку кој тие ќе можат да го наплатат нивниот орден за најдобро од Македонија во музиката?)
Дали некој има дополнителни информации, забелешки и реплики на моите дилеми и коментари? В-)

На истата тема прочитајте и на блогот на Развигор. (Владата вика Даутовски, Синтезис и Анастазија се небитни за македонската музика)